Fout van Yteke: onzin over beveiliging van Schiphol
Journalist Yteke de Jong van de Telegraaf schrijft veel nonsens over de krimp van het aantal maximale aantal vliegtuigbewegingen op Schiphol. Ze stelt zich enorm activistisch op en lijkt op een woordvoerster van de KLM ipv een journalist . Deze blog is er een in een lange serie die aantonen dat De Jong onzin schrijft.
Op zondag 15 december 2024 publiceert de Telegraaf het zoveelste artikel vol onzin geschreven door Yteke de Jong. Aanleiding voor het artikel was een protestactie door Extinction Rebellion (XR) in het gebied achter de douane/security van Schiphol. XR protesteerde tegen het frequentflyer programma van KLM. Dat deed het onder andere door 200 liter bruin water op de grond van de terminal te gooien.
De kop van het artikel luidt: ” Verbijstering na demonstratie XR achter paspoortcontrole: beveiliging Schiphol ’kinderlijk eenvoudig’ te omzeilen”
Deze kop is helemaal nergens op gebaseerd. De eerste zin van het artikel is ” De beveiliging van Schiphol is eenvoudig te omzeilen met een gekocht of vals vliegticket. ”
Hoe kan je nu met een gekocht ticket de beveiliging omzeilen?
XR had naar eigen zeggen zelf vliegtickets gekocht. In het artikel van de NOS ook een uitleg hoe XR de vloeistof op de grond kon gooien. Op de foto zijn duidelijk opvouwbare plastic jerrycans te zien.
In mei 2024 werd er ook al achter de security gedemonstreerd. XR had toen naar eigen zeggen tickets gekocht en deze vervolgens geannuleerd. De koper krijgt dan het geld terug.
Dat zal Yteke de Jong allemaal een worst zijn. Die moet en mag stukjes schrijven vol zogenaamde ophef.
„Het is kinderlijk eenvoudig om door de poortjes op Schiphol te gaan. Er zijn websites waar je een digitale instapkaart kunt maken, met vluchtnummer en naam. Die doen het gewoon op Schiphol. De validatiesoftware in poortjes is niet goed genoeg en voldoet niet aan EU-veiligheidsregels”, zegt een insider bij de luchthaven.”
Intussen weer de trouwe lezer van deze website dat de bronnen van Yteke de Jong veelal volstrekt onbetrouwbaar zijn. Als deze al bestaan want niet uitgesloten kan worden dat De Jong zelf dingen verzint.
Om door de security te komen van de luchthaven moet een instapkaart worden aangeboden aan een scanner. Het is zeer onwaarschijnlijk dat iemand zonder een ticket te komen een instapkaart kan namaken die ook echt werkt. De websites die instapkaarten maken zijn bedoeld om voor bijvoorbeeld feesten. Tien jaar geleden beweerde een hacker nepinstapkaarten te kunnen maken. Het is volstrekt onwaarschijnlijk dat dit nu nog steeds kan (als het al klopte wat de hacker beweerde) *en* dat XR dat heeft gedaan.
De Jong schrijft verder ” In het beveiligde gedeelte van Schiphol werd 200 liter bruine vloeistof op de grond gegoten, waardoor de vraag rijst in hoeverre de actievoerders zijn geholpen.”
Dat ze deze vraag opschrijft zegt al genoeg. XR heeft opvouwbare jerrycans gebruikt. Daar zat bij het scannen door de security geen vloeistof in. Een jerrycan mag gewoon door de security. XR zal een bruine kleurstof in poeder- of pastavorm hebben meegenomen. In de toiletten achter de security zijn de jerrycans gevuld met water en de kleurstof. Zo eenvoudig is het.
De Jong geeft haar lezer liever hints die wijzen op complotten. Dat blijkt ook uit deze zinnen:
Twee jaar geleden wisten actievoerders over hekken te klimmen bij de landingsbanen. Daarbij leken zij geholpen te zijn door een container die bij een hek was geplaatst.
Het is haast onmogelijk maar mocht de lezer nog denken dat De Jong een objectieve journalist is, dan is na het lezen van onderstaande alle twijfel weg. De Jong schrijft:
De luchtvaartmaatschappij werd de afgelopen week bijna dagelijks publiekelijk onder vuur genomen door actiegroepen, al dan niet in de rechtbank, waarbij andere luchtvaartmaatschappijen die de andere helft van de reizigers naar Schiphol vervoeren, buiten schot blijven.
Deze tekst slaat nergens op. KLM werd niet onder vuur genomen. Een vereniging van omwonenden die al vele jaren een onvoldoende rechtspositie hebben stapten naar de rechter. Haar eis was gericht tegen de Nederlandse Staat. In de eerste aanleg was KLM helemaal niet betrokken. Pas toen de rechter een voor KLM nadelige uitspraak deed wilde KLM en andere airlines zich voegen in het hoger beroep.
