Boevenstreken van de Belastingdienst: eigen, onbekende, normen hanteren
Op Twitter worden steeds meer verhalen gepubliceerd over ervaringen met de Belastingdienst.
Onderstaand verhaal is een serie van Tweets van iemand die zich op Twitter ‘Emine’ noemt. Het verhaal geeft aan dat de Belastingdienst toeslagen ging terugvorderen omdat handtekeningen ontbraken of een datum. De Belastingdienst verzon haar eigen norm waaraan documenten moesten voldoen.
Hele goede bekenden van mij (fulltime werkende tweeverdieners met 3 kinderen) kregen in 2011 bericht dat het gastouderbureau waar zij gebruik van maakten werd onderzocht door FIOD. Of ze even alle documenten wilden overleggen. In de periode erna kwamen er geruchten dat sommige gastouders bij dit gastouderbureau niet daadwerkelijk op de kinderen hadden gepast, maar bij dit stel was daar geen sprake van, de buren van de gastouder waren bereid te verklaren dat de kinderen daar elke dag waren.
De betalingen verliepen netjes via de bank, geen onderhandse betalingen, alles was keurig geregeld en aantoonbaar. Dus geen reden tot paniek. Dit veranderde toen ze werden geconfronteerd met een terugvordering van 70.000 euro over 3 jaar. Volgens de BD was het allereerste contract (en daardoor ook de verlengingen) niet rechtsgeldig want de ingangsdatum stond wel vermeld, maar de datum van de handtekening ontbrak. Ook stonden bij sommige documenten niet op alle pagina’s een paraaf.
Je moet begrijpen dat zij gebruik gingen maken van de Kinderopvangtoeslag (KOT) toen dit net werd ingevoerd en er helemaal geen regels waren over aan welke eisen deze contracten of documenten moesten voldoen. Daarnaast was het contract tussen de ouders- het gastouderbureau en de ouders-gastouder. Geen van deze partijen betwistten de rechtsgeldigheid, alleen de BD
Er was geen aanspreekpunt, geen ambtenaar die kon vertellen waar deze eisen dan terug waren te vinden of waar zij dit konden verifiëren. Er waren geen formatten voor contracten, geen protocollen.
Er was geen toezicht op de gastouderbureaus die (naar nu blijkt) eigenlijk ook maar een beetje alles on the go verzonnen. Niemand die je hierover kon spreken of aan wie je vragen kon stellen. Alleen een adres waar je je bezwaarschrift naar toe kon sturen.Over de Belastingtelefoon begin ik niet, die is al een draadje op zichzelf waard. Ik heb geholpen met het bezwaarschrift. Dit werd deels gegrond verklaard en de vordering werd voor ong. 1/3 verlaagd, maar bleef nog steeds ontzettend hoog.M.b.t. de terugbetaling werd er ook geen coulance getoond of rekening gehouden met de draagkracht. Zij moesten 1200-1500 per maand terugbetalen (het precieze bedrag heb ik nooit naar durven vragen).Deze ouders konden kiezen tussen opnieuw KOT aanvragen (die dan automatisch verrekend zou worden met de schuld) of de kinderen van de opvang halen, want én de schuld betalen én ook nog kinderopvang werd onbetaalbaar.Zij wilden door deze hele zaak ook niets meer met de BD of de KOT te maken hebben, raakten moegestreden, werden nerveus, want tja het is de Staat die je tegenover je hebt, dus intimiderend. Ze wilden het z.s.m. achter zich laten.De man ging zijn werktijden helemaal aanpassen zodat hij overdag thuis kon blijven. Dit betekende dat man en vrouw elkaar alleen zagen als de een van haar werk kwam en de ander naar zijn werk ging en ze slechts op zondag als gezin tijd met elkaar konden doorbrengen.Om nog maar te zwijgen over het feit dat ze ondanks twee goedbetaalde banen een aantal jaren op minimumniveau moesten leven. Zij hebben alles netjes terugbetaald.Toen deze affaire net aan het licht kwam stuurde ik haar regelmatig linkjes met nieuwsartikelen, maar na een tijdje vroeg ze me om ermee te stoppen. Ze las ze niet eens en wilde dat ook niet. Weten dat je onrechtvaardig bent behandeld is een ding, erachter komen dat het niet ambtenaren waren “die ook maar gewoon hun werk deden” maar dat er een doelbewustheid en zelfs venijn achter school en je vanwege je afkomst was geselecteerd, is te pijnlijk en confronterend zegt ze.In mijn werk bij een Sociale Dienst heb ik deze affaire van een andere kant meegemaakt. De meeste van de getroffenen hebben nl. niet hun werk kunnen behouden en kwamen daardoor in de bijstand. Als je KOT wordt verrekend met een schuld, kun je de opvang niet betalen. Geen opvang betekende voor de meesten stoppen met werk (of in sommige gevallen met studie). Met name alleenstaande moeders van allochtone afkomst werden het hardst getroffen. Door de hoogte van de terugbetalingen konden de meesten hun primaire vaste lasten niet meer betalen.
Dit betekende beslagleggingen, (dreigende) huisuitzettingen, afgesloten worden van gas water en licht, geen aanvullende zorgverzekering dus geen toegang tot tandarts of bepaalde medische specialisten.Schuldsaneringstrajecten, waar de BD overigens nooit aan meewerkt, want staatsschulden worden niet kwijtgescholden. De mentale impact van dit alles nog daargelaten. Je baan hebben moeten opgeven. Je studie en droom op een carrière laten varen.Van de ene op de andere dag van de Voedselbank afhankelijk worden, terwijl je gewoon fulltime werkte of studeerde en er verder niets aan de hand was. Dus als mensen roepen dat hun leven is verkloot, dan is dat echt geen overdrijving.Dan wil ik het ook nog even hebben over wat dit voor de samenleving heeft betekend. Dit waren allemaal mensen met een baan of studie, meestal ook nog volledig schuldenvrij die door dit optreden van de BD én in de bijstand én in de enorme schulden waren terechtgekomen.Zoals ik al eerder zei: geen KOT betekende voor deze mensen ddat ze geen kinderopvang hadden en geen kinderopvang betekende dat ze niet naar nieuw werk konden worden bemiddeld. Sociale Diensten konden er ook geen kant mee op.Alleen in geval van echtparen wilde het nog wel eens lukken, maar alleenstaande ouders hebben jarenlang nog in de bijstand gezeten. Voor de beeldvorming: een alleenstaande moeder die met haar studie moest stoppen vanwege een KOT schuld van 30.000, die 5 jaar lang netto 1100 euro pm uitkering heeft ontvangen, voor wie alle dienstverlening eromheen geregeld moest worden qua bijzondere bijstand, activeringsmiddelen (want ze moet participeren), schuldhulpverlening etc., reken maar uit wat dat dus uiteindelijk ook de samenleving gekost heeft aan gemeenschapsgeld. In het groter geheel is dit ondergeschikt aan het leed en de ellende van deze groep mensen, maar toch ook niet een onbelangrijk detail. Zelfs als deze terugvorderingen wél terecht en gerechtvaardigd zouden zijn, dan nog is de uitvoering ervan zo slecht geweest dat er voor het binnenhalen van 30.000 euro aan de ene kant, tonnen aan kosten aan de andere kant zijn gecreëerd en tegelijk ook levens kapot zijn gemaakt.
